mam cichą świadomość jej obecności,
czarna skrzynka ukryta,
rejestruje wszystkie żale, wszystkie nieukojone tęsknoty, całą nieobjawioną a nawet nieodczutą złość.
W razie wypadku wypuści z siebie czarną farbę
jak z rękawa którego nie ma
rękawów bowiem nie ma
tak jak czasem nadziei
a poniżej garść cytatów z Vargi:
"Kilka lat temu mój znajomy, raczej dalszy niż bliższy, popełnił samobójstwo. Pewnego dnia wszedł do tunelu kolejowego, położył się w poprzek torów i czekał spokojnie - tak sądzę, ale skąd mogę wiedzieć - aż nadjedzie pociąg. Musiał wiedzieć, że nie będzie miał żadnych szans na odratowanie, jakie mogą mieć ci, którzy wezmą tabletki nasenne. Nie była to więc demonstracja, gest na pokaz, ów słynny krzyk: "Zobaczcie mnie!". On naprawdę chciał umrzeć i wybrał sobie do tego okrutny, ale niezawodnie skuteczny sposób. Czasami myślałem, co nim kierowało, co się działo w jego głowie, kiedy przytulał się do zimnych torów w ciemnym, zapewne cuchnącym smarami i fekaliami z wagonowych kibli, tunelu."
"Głównym jednak polem badań ma być dla Chwina - jak sam przyznaje - "samobójstwo egzystencjalne", a więc powodowane "radykalną niezgodą na istnienie". Samobójstwem egzystencjalnym, powiada Chwin, nie jest ten gest, kiedy ktoś zabija się w proteście politycznym, albo dlatego, że stracił majątek, lub też rzuciła go ukochana. To są, rzec można, trywialne powody odebrania sobie życia. Samobójstwo egzystencjalne jest ostatnim wyjściem, kiedy świat otaczający jako taki staje się dojmująco, boleśnie nie do zniesienia."
"Właśnie świadomość, że możemy sobie odebrać życie, pomaga nam długo owo nieznośne życie wytrzymać, pisze Chwin, powołując się na Emila Ciorana, któremu przez całe życie nieobca była ta myśl. Zresztą być może każdy człowiek nosi w sobie gen samobójstwa i ów gen - znów paradoksalnie - jest motorem jego codziennych działań. Samobójcą nie jest się bowiem w momencie targnięcia się na życie, potencjalnym samobójcą jest się przez życie całe."
i zdjęcia:
