Obce światy

Ciągle nie daje mi spokoju obecność obcych światów, siódmych wymiarów, zamaskowanych bram do ukrytych krain. Tropię po garażach bestie z południowych krain i wchodzę do szafy w poszukiwaniu Narnii, łapię rozszczepienia światła w nadziei, że ukażą to, co na co dzień niewidzialne i wkładam palec w oko rekina. Niestrudzone moje a bezowocne poszukiwania i dążenia o czym mogą świadczyć? O niezdiagnozowanej chorobie? O braku jakichkolwiek naddatków do rzeczywistości, którą znamy? Czy też o niemożliwości poznania nieskończonej ilości światów i żyć, otwarcia się na inność, która jest poza ludzkim pojęciem? O poznawczej ułomności, która prędzej czy później stanie się przyczyną naszego cierpienia, czy wręcz przeciwnie o poznawczej ułomności, która nas przed cierpieniem chroni? I skąd ta potrzeba? Czemu nie wystarczy ciepły dom, twardy stół i kakałko.
Tylko to co jest - istnieje. Pytanie jeszcze jak to zobaczyć.