Hator Hator 2

Upiększanie, żeby było ładnie, co Hanna Krall zwie picem, nie przekonuje mnie w ogóle.
Takie piękno nie wzrusza mnie.
Nieoczywiste piękno, które czasem dostrzega się tylko wtedy, kiedy się ubabra w błocie, wysiedzi na krześle dwie godziny, pośledzi targany wiatrem na ulicy liść jest dla mnie o wiele bardziej interesujące i szczere.
Piękno zmarszczek, porwanych siatek, upartości w dokarmianiu kotów,  ruchu autentycznego a nie wyuczonych klasycznych baletowych póz jest dla mnie cenniejsze. Aby je odczuwać, wydaje mi się, trzeba być otwartym.

A więc tak rozumiem niby-banał z drugiego odcinka Siedmiu życzeń.

"Przecież ten błękit jest bez sensu zupełnie"

Aby to drugie piękno dostrzegać i być na nie otwartym, potrzeba czasu i odrobiny spokoju.
Przepracowanie w tym nie pomaga o czym już kiedyś pisałem tu: http://opeel20.blogspot.com/2013/10/tak-sie-nie-da-zyc.html
w tym sensie rozumiem też hatorową piosenkę tę:

jestem zmęczony - music

moje książki

Nie wiem, jest sens czy nie ma, ale zrobię to. Zamieszczę 10 najważniejszych dla mnie książek.
To jak z życiem, Też nie wiem, czy jest sens czy nie ma, ale żyję.

1. Hanna Krall, Król Kier znowu na wylocie
2. Wiesław Myśliwski, Widnokrąg, Traktat o łuskaniu fasoli
3. Czesław Miłosz, Wiersze (A zwłaszcza Dalsze okolice)
4. Sławomir Mrożek, Małe listy
5. Paweł Huelle, Weiser Dawidek
6. Joanna Bator, Ciemno, prawie noc.
7. Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki, Poezje (A zwłaszcza Piosenka o zależnościach i uzależnieniach)
8. Dorota Masłowska, Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną
9. Czesław Miłosz, Dolina Issy
10. Olga Tokarczuk, Prawiek i inne czasy
10. Stanisław Lem, Kongres Futurologiczny
10. Zygmunt Bauman, Sztuka życia
10. Harper Lee, Zabić drozda
10. Tomasz Tryzna, Panna nikt
10. Ryszard Kapuściński, Cesarz, Podróże z Herodotem.
10. Tadeusz Różewicz, Wiersze

a na opowiadanie dlaczego, wybaczcie, nie starczy miejsca.